|
BRAQUE DE L’ARIEGE (Wyżeł francuski z Ariege) |
Wzorzec FCI nr 177
BRAQUE DE L’ARIEGE
(Braque de l’Ariege)
Kraj pochodzenia: Francja
Data publikacji obowiązującego wzorca: 07. 08.1998
Użytkowanie: wyżeł.
Klasyfikacja FCI: Grupa 7 - Wyżły.
Sekcja 1 - Wyżły kontynentalne.
Typ kontynentalny.
Próby pracy wymagane.
RYS HISTORYCZNY:
Wyżeł francuski z Ariege wywodzi się ze starej linii wyżłów francuskich,
które w XIX wieku zostały skrzyżowane z białymi i pomarańczowymi
wyżłami z Południa, co dało efekt jaśniejszego umaszczenia,
dodało rasie lekkości i zwinności. Wyżeł ten był użytkowany przez kilku
myśliwych, ale zapobiegło to całkowitemu wyginięciu rasy. W 1990 roku
grupa hodowców postawiła sobie za cel utrzymanie hodowli wyżłów
francuskich z Ariege i niedopuszczenie do wymarcia rasy.
WYGLĄD OGÓLNY:
Wyżeł typu bracco. Pies w typie kontynentalnym, o mocnej budowie,
jednakże nie przesadnie ciężki. Niektórzy preferują osobniki o suchych
kończynach, wyraźnej muskulaturze i dobrze zdefiniowanych liniach
ciała. Umaszczenie białe nakrapiane najlepiej bladopomarańczowymi
lub brązowymi plamami oraz odpowiedni wzrost nadają wyżłom
francuskim z Ariege elegancki i szlachetny wygląd.
WAŻNE PROPORCJE:
Średnie proporcje: długość ciała nieco większa od wysokości w kłębie.
Część mózgowa czaszki nieco dłuższa niż kufa.
ZACHOWANIE - TEMPERAMENT:
Pies wykorzystywany do wszystkich typów polowań. Odporny,
posłuszny i łatwy do szkolenia.
GŁOWA:
Powinna być długa, kanciasta i wąska na wysokości łuków jarzmowych.
Mózgoczaszka:
Delikatnie zaokrąglona, lekko zaznaczona bruzda czołowa. Linie części
mózgowej czaszki i kufy są delikatnie rozbieżne. Łuki brwiowe średnio
zaznaczone. Guz potyliczny dość wyraźny.
STOP: lekko zaznaczony.
TRZEWIOCZASZKA:
NOS:
różowy, czerwonawy, cielisty bądź też mniej lub bardziej
bladobrązowy w zależności od umaszczenia, nigdy czarny.
Nozdrza szeroko otwarte.
KUFA:
długa i prosta, górna linia czasami lekko wypukła. Patrząc z przodu,
fafle lekko zbieżne.
FAFLE:
dość delikatne, dobrze przylegające, wargi dość pofałdowane
nigdy zbyt delikatne, kąciki warg pofałdowane, nie opuszczone.
UZĘBIENIE:
zębodoły dobrze wykształcone. Zgryz nożycowy. Zgryz
cęgowy tolerowany.
OCZY:
szczere, inteligentne, o spokojnym spojrzeniu. Szeroko otwarte,
lekko owalne, dobrze osadzone. Tęczówka koloru ciemnobursztynowego
lub brązowego w zależności od umaszczenia psa.
USZY:
dość delikatne, długie, pofałdowane, osadzone na wysokości oczu
lub niżej, niezbyt przylegające, sięgające wierzchołka nosa.
SZYJA:
Nie za długa, dość silna, lekko luźna skóra podgardla.
TUŁÓW:
LINIA GÓRNA:
przednia część linii górnej biegnie praktycznie prosto od
kłębu do jedenastego kręgu piersiowego, w dalszej części lekko
wypukła, łączy się z zadem.
KŁĄB:
dobrze, lecz nie przesadnie zaznaczony.
GRZBIET:
dość długi, muskularny, zwarty i prosty.
MIEDNICA:
lekko ukośna.
PARTIA LĘDŹWIOWA:
lekko wypukła.
ZAD:
linia zadu lekko spadzista w stosunku do górnej linii ciała.
KLATKA PIERSIOWA:
szeroka, głęboka, sięgająca łokci. Żebra dobrze, lecz
nie przesadnie wysklepione.
LINIA DOLNA:
delikatnie wznosząca się w części brzusznej.
OGON:
Osadzony wysoko, mocny u nasady, zwężający się ku końcowi. Zwykle
kopiowany do 4/10 naturalnej długości. Ogon niekopiowany dopuszczalny.
Ogon noszony poziomo, nie wyżej niż linia grzbietu.
KOŃCZYNY:
KOŃCZYNY PRZEDNIE:
proste, mocne, szerokie i muskularne.
ŁOPATKA:
mocna, muskularna, umiarkowanie skośna.
RAMIĘ:
silne, dobrze umięśnione, przylegające do ciała.
Łokcie: na wysokości mostka.
PRZEDRAMIĘ:
silne, pionowe, proste.
NADGARSTEK:
patrząc z profilu, bardzo lekko ukośny.
ŁAPY PRZEDNI:
zwarte, dobrze wysklepione, prawie okrągłe, tworzące
zwartą całość. Pazury silne, poduszki dobrze rozwinięte.
KOŃCZYNY TYLNE:
pionowe, równoległe.
UDA:
dobrze umięśnione, prawidłowo ustawione.
PODUDZIA:
silne.
STAWY SKOKOWE:
dobrze kątowane.
ŚRÓDSTOPIA:
dość krótkie, prawie pionowe.
ŁAPY TYLNE:
takie same jak przednie.
CHODY:
Pies porusza się ciągłym, wydajnym i energicznym kłusem, przerywanym
momentami galopem. Ruchy płynne i sprężyste.
OKRYWA WŁOSOWA:
SKÓRA:
średniogruba, delikatniejsza na głowie; dość elastyczna. Kolor
błon śluzowych musi być odpowiedni w stosunku do umaszczenia
osobnika, brak czarnych plam.
WŁOS:
przylegający, błyszczący, krótki, delikatniejszy na głowie i uszach.
UMASZCZENIE:
bladopomarańczowo-płowe, czasami brązowe, intensywnie
nakrapiane płowymi plamkami lub brązowy deresz. Niektóre
osobniki mają umaszczenie białe nakrapiane płowymi lub
brązowymi znaczeniami.
WZROST:
Wysokość w kłębie: psy: 60 - 67 cm
suki: 56 - 65 cm
WADY:
Wszystkie odstępstwa od tego, co podano powyżej, powinny być traktowane
jako wady, powodujące odpowiednie obniżenie oceny.
Wady wykluczające z hodowli: ze względu na mało liczebną populację
wyżłów francuskich z Ariege zaleca się nie nazbyt surową ocenę
poszczególnych osobników, a jedynie niedopuszczanie do rozrodu
psów/suk nietypowych lub też wykazujących poważne wady.
- Zupełnie nietypowa budowa.
- Szczelina pomiędzy nozdrzami (niezrośnięte nozdrza).
- Umaszczenie inne niż opisane we wzorcu.
- Czarny nos.
- Przodozgryz, tyłozgryz.
- Jasne oko, zez.
- Entropium, ektropium, ślady świadczące o operacyjnym usuwaniu
wad oczu.
- Brak pigmentacji powiek.
- Czarne paznokcie.
- Wilcze pazury.
- Kończyny tylne: widoczne problemy w poruszaniu się.
- Wzrost wyższy lub niższy niż 1 cm poza wzorcowy.
- Poważne wady morfologiczne.
- Niepełnosprawność.
- Psy agresywne lub bardzo bojaźliwe.
UWAGA:
Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie
umieszczone w worku mosznowym.
|
|
|
|
|
|
Aktualnie online
Naszą witrynę przegląda teraz 4 gości
|
Wzorce ras 
